مولانا هاتفى خواهرزادهء « 1 » حضرت اشرف الانامى مولانا عبد الرحمان الجامى بود و در نظم مثنوى از ساير شعراى زمان‌گوى تفوق مىربود . اكثر كتب خمسهء شيخ نظامى را مانند ليلى و مجنون و خسرو شيرين و هفت پيكر تتبع كرد و در برابر اسكندرنامه ، ظفرنامهء تيمورى به نظم آورد و افتتاح نظم فتوحات شاهى نيز نمود ، اما توفيق اتمام نيافت و در محرم سنهء سبع و عشرين و تسعمايه به عالم آخرت شتافت . مولانا حبيب اللّه معرف « 2 » كه به فصاحت بيان و طلاقت لسان متصف است ، در تاريخ وفات آن جناب گويد : از باغ دهر هاتفى خوش‌كلام رفت * سوى رياض خلد به صد عيش و صد طرب جان داد رو به روضهء پاك رسول و گفت * روحى فداك اى صنم ابطحى لقب رفت از جهان كسى كه بود لطف شعر او * آشوب ترك و شور عجم فتنهء عرب تاريخ فوت او طلبيدم ز عقل گفت * از : « شاعر شهان » و « شه شاعران » طلب ( جزو 3 ، ج 3 ، ص 346 ) امير نور الدين محمد و امير رضى الدين عبد الاول پدر بزرگوارش ، امير نور الدين محمد امين بن امير رضى الدين عبد الاول بن امير معين الدين مرتضى بن امير صدر الدين يونس الحسينى بود و والدهء ماجده‌اش در سلك بنات مكرمات مولانا كمال الدين عبد الرزاق مورّخ انتظام داشت و امير رضى الدين ، جوانى بود در كمال فضل و انسانيت و غايت تقوا و صلاحيت . طبع لطيفش مدرك اسرار علوم و ذهن شريفش حاوى فنون محسوس و مفهوم . در

--> ( 1 ) . در يكى از نسخى كه مبناى چاپى بوده : « از اقرباى قريبه » . ( 2 ) . در خطى : « معروف » .